Czekam aż się z tym uporam

Moja historia to, że najgorsze w życiu to bycie mną.

Zabawną częścią tego jest to, że czasami wiem że mam problem. Hmm trudno jest opisać coś, bo tego jest strasznie dużo. Wiele różnych wątków. Pisząc to w tej chwili wiem, że moje odżywianie jest niewłaściwe. Czasami potrafię parę dni jeść non stop, by potem się głodzić lub zmuszać do wymiotów.

Od początku, mam 20 lat ważę 52 kg i wydaje mi się, że jestem gruba. Nie odpowiada mi moja waga. Marzę o 46 kg. Każde jedzenie sprawia, że czuję się grubsza, że nie mogę jeść. Potem jest załamanie i obżeram się, potem głodzę i tak ciągle.

Nie wiem nawet po co to piszę. Może dlatego, że nie mogę o tym z nikim porozmawiać. Poza tym uważam, że jeżeli będę chudsza to będę szczęśliwsza, będzie mi się lepiej układała w życiu, zyskam większą pewność siebie i w końcu się zaakceptuję. Ale czy kiedykolwiek dam radę o tym nie myśleć, bez panicznego strachu, że będę gruba jak coś zjem? Jak się uporam ze sobą to dam znać.