Jak odchudzanie zmieniło się w bulimię?

hey!!! jak czytam wasze historie, to mam wrażenie, że piszecie o mnie, ale to jest ta choroba - bulimia!!!!!!!!! Przeklinam ją na wszystkie sposoby a ona i tak do mnie wraca i wyniszcza mnie skutecznie. Jako dziecko byłam grubasem, moje siostry laski, a ja zawsze ta gruba, wiele razy się odchudzałam, zawsze w okresie wakacji, bo w tedy mogłam to katrolować, i tak to trwalo, raz mi sie udało schudnąć a po jakimś czasie z nowu tyłam! Aż pewnego dnia powiedziałam sobie dość. I tak to się zaczęło, ścisła dieta, tylko warzywa i owoce, zero tłusczczy, bardzo małe ilości mięsa i dużo sportu. Czułam jak się topię i do tego te komplementy to dawało mi samozaparcia, choć ciągle mój mąż mnie upominał bym nie przesadzała z tym wszyskim i zaczęła normalnie jeść, więc zaczęłam jeść, ale tylko dla mojego męża a potem piłam duże ilości wody i umykałam do toalety. Po misji czułam się po prostu czysta............ I tak to juz trwa od 3,5 roku i jest coraz gorzej, w między czasie powiedziałam też o tym mężowi bo wiedziałam, że sama nie dam rady potrzebuję pomocy. Wizyta u lekarza, mniej pracy, urlop miały mi pomóc w odnalezieniu się w tym błędnym kole, wytrzymałam miesiąc, teraz wszyscy są dumni ze mnie i wierzą mi, że jestem na dobrej drodze! MNIE SIĘ ŻYĆ NIE CHCE BO JA TO DALEJ ROBIE TAK; PATRZĘ NA SWOJE CIAŁO TO DOSTAJĘ FURII, ZACZYNAM ŻREĆ I NIE MOGĘ O TYM PRZESTAĆ MYŚLEĆ, OBŻERAM SIĘ JAK ŚWINIA I LĄDUJĘ NA KIBLU; JESTEM BEZNADZIEJNA I BRZYDZĘ SIĘ SIEBIE: JA JUZ CHYBA NIE UMIEM INACZEJ ŻYĆ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!