Jak rozpoznałam anoreksję u siostry

użytkownik anonimowy Witam wszystkich. Mam 26 lat i mam siostrę o 10 lat młodszą. Od kilku lat nie mieszkam już w domu rodzinnym. Moja młodsza siostra jako dziecko miała delikatne problemy z nadwagą, które jednak stopniowo przechodziły, można powiedzieć, że z tego wyrastała. W wieku ok. 10 lat była normalnym, szczupłym i wesołym dzieckiem.

Jednak po tym jak poszła do gimnazjum coś zaczęło się zmieniać. Za każdym razem, kiedy przyjeżdżałam do domu wydawało mi się, że siostra jest coraz chudsza i coraz smutniejsza. Znikała gdzieś jej radość życia. Kiedy próbowałam ją pytać, czy wszystko jest w porządku, odpowiadała, że tak i szybko zmieniała temat. Na początku myślałam, że to zwykłe problemy okresu dojrzewania, a wahania wagi są normalne w wieku dojrzewania.

Kiedy jednak jakiś rok temu zobaczyłam siostrę jak zabiera jedzenie do pokoju, a potem wyrzuca je do śmietniczki w pokoju, zaczęłam się naprawdę martwić. Postanowiłam porozmawiać o tym z mamą. Okazało się, że ona też już od jakiegoś czasu miała pewne podejrzenia, ale siostra nie chciała o tym rozmawiać i zawsze kończyło się to kłótnią i trzaskaniem drzwiami.

Razem z mamą postanowiłyśmy coś z tym zrobić. Udało nam się nakłonić siostrę, żeby poszła do lekarza. Tam okazało się, że rzeczywiście ma zaburzenia odżywiania, ale na szczęście nie trzeba jej było umieszczać w szpitalu. Od prawie roku leczy się i ma już za sobą pewne postępy. Żałuję, że tak późno zareagowałam, dobrze, że nie było jeszcze za późno.

Dlatego apeluję do wszystkich: bądźcie uważni i reagujcie na wszystkie niepokojące objawy, to bardzo ważne!