*Kto ma racje?

Borykam się z tym samym problemem. Od wakacji moja córka zaczęła przesadnie dbać o swój wygląd, liczyła kalorie, jadła tylko to, co zdrowe, odrzuciła słodycze. Potem zmieniła ilości jedzenia - jadła tyle, co nic. Na kolację zero pieczywa, były serki, w tej chwili już tylko połowa. Choroba następowała w \bardzo szybkim tempie. Na początku zaprzeczała, że wpada w anoreksję, mówiła, że dba o siebie, po przeczytaniu podsuwanych jej artykułów w Internecie i zrobieniu sobie testu przejrzała na oczy i zgodziła się pójść do psychologa. Spadek wagi był znaczny - wyjściową miała niedużą i nie musiała się odchudzać. Jest w tej chwili pod opieką psychologa, który zajmuje się tym problemem , no i niestety psychiatry - który zalecił branie leków. Ciągle walczę - zjada, co prawda 5 posiłków dziennie, ale ilości ich są opłakane i z pewnością nie zwiększą jej wagi. Nie chce jeść niczego innego, tylko kanapkę razowego chleba z pomidorem - na drugie śniadanie i malutką na podwieczorek. Kolacja nadal bez zmian, śniadanie- śladowe ilości płatków, obiadu niewiele. Cóż chciałam poradzić? Proszę nie zostawiać córki samej sobie, jeśli nie chce, to zmusić do póscia do psychologa -poczuje się pani troszkę lepiej widząc,że ktoś pomaga w tym,by wyszła z choroby. Psycholog zadecyduje czy konieczna jest wizyta psychiatry. Proszę nie wierzyć, że to samo przejdzie i uda się pani samej zwalczyć tę chorobę. Też tak na początku myślałam i załuję, że po pierwszych sygnałach, któe zauważyłam nie udałam się z córkę do psychologa. Życzę wytrwałości i siły, bo jest ona nam rodzicom bardzo potrzebna. Musimy wakczyć o swoje dzieci. Ta choroba wyniszcza, nie uzmysłowi się anorektyczce, że się niszczy, że może umrzeć. A jesli okaże się, że konieczny jest pobyt w szpitalu, to niestety aby ratować zycie, należy się na to zgodzić. Matka anorektyczki