Choruję i chcę chorować. Chyba nie dorosłam do tego by to zrozumieć. Każda kłótnia w szkole, w domu, wszystko kończy się postanowieniami o niejedzeniu. Taki to chyba sposób na rozładowanie emocji i tłumienie ich. Nie wiem czy kiedykolwiek się to skończy albo co musi się stać bym w końcu zrozumiała…

Na własne życzenie. Od 2 miesięcy planuję ciągle kilkudniowe głodówki, środki przeczyszczające, ćwiczenia. Jeśli ćwiczę, to drugiego muszę co najmniej powtórzyć tyle samo ćwiczeń co poprzedniego dnia. Wymyśliłam, że jeśli schudnę to w końcu zacznę się sobie podobać, zacznę się akceptować, wzrośnie moja samoocena, a wtedy wszystko będzie prostsze. Myślę sobie, że to tylko jedzenie.

Myślę że moja córka też ma problem z anoerksją, schudła bardzo odmawia jedzenia. Walka z nią nie ma sensu,chowa słodycze po kontach , obraża się jak proponuje jej posiłek. Jak mam z nią postępować? POMÓŻCIE. Czuje się bezsilna i płakać mi się chce jak patrzę na jej wychudzone ciało, odstające łopatki i biodra wystający kręgosłup. Lekarz rodzinny okazał się ignorantem totalnym.

Córka w wieku 14,5 lat zaczęłą dbać o figurę. Było dobrze... potem ze znakiem zapytania... następnie... tragicznie... gdy my - rodzice - uświadomiliśmy sobie, że to jest anoreksja. NATYCHMIAST szpital!!!! Bez tego nie zacznie sama jeść. Nie ma szans. Oczywiście, zależy jaki to etap. U nas od momentu podjęcia jej decyzji o odchudzaniu do wyniszczenia organizmu upłynęło 4 miesiące (!!!).