Pomagać innym

Cześć. Mam na imię Klaudia. Mam 14 lat. Z chorobą borykam się od półtora roku. Przed chorobą, przy wzroście 167cm, ważyłam 60 kg. W najgorszym stadium ważyłam 36,5 kg. Teraz ważę 45 kg. Jest mi bardzo ciężko. Podczas, gdy moi znajomi bawią się i chodzą na dyskoteki, ja siedzę w domu i przeliczam kalorie. Kiedyś postrzegałam tę chorobę, jako spełnienie marzeń, ale teraz to najgorszy koszmar. Ok, na początku jest fajnie...chudniesz...wkładasz wreszcie bez problemu spodnie, które były zawsze na ciebie za małe...znajomi prawią ci komplementy, jak świetnie wyglądasz...ale, z czasem to się zmienia...sucha skóra, omdlenia, łamliwe paznokcie, krwotoki z nosa, wypadanie włosów, sińce pod oczami...Sielanka się kończy. Poszłam na terapię pół roku po tym jak zachorowałam. Do szpitala trafiłam, przy wadze (jak już wcześniej wspominała) 36.5 kg. Byłam w szpitalu 3 miesiące i przytyłam do wagi 45kg, którą trzymam do dziś. Nie potrafię więcej utyć, może to się wydawać proste, ale łatwiej grubemu schudnąć, niż chudemu przytyć. Chcę wspierać wszystkich chorych na tę straszną chorobę, trzymajcie się wszyscy i pamiętajcie, NIE JESTEŚCIE SAMI :*:*:*