Przyszła niespodziewanie - anoreksja

Mam 17 lat i moja historia wygląda tak, że w czerwcu 2009 roku po przyjeździe z wakacji, zupełnie niecelowo straciłam 6 kg, czyli z wagi 72 kg zrobiło się 66kg no i stwierdziłam, że to jest nawet fajne i nie chce tego zepsuć. Zaczęłam ćwiczyć, jeździć na rolkach, chodzić na siłownię. Nie jadłam chleba, ziemniaków, makaronów, żeby tylko jak najmniej węglowodanów no i oczywiście słodycze też poszły w odstawkę.

Brałam tabletki na odchudzanie, piłam herbatki i wszystko w moim życiu zaczęło kręcić się wokół jedzenia. Codziennie myślałam ile zjadłam, co zjadłam, czytałam etykiety na produktach, a jak nie mogłam poćwiczyć, to byłam zła i zdenerwowana na wszystkich.

Po 3 miesiącach zaniknął mi okres, zaczęły wypadać mi włosy i wtedy, nie wiedząc jeszcze jakie są objawy anoreksji, za bardzo się tym nie przejęłam. W ostateczności schudłam 18 kg w 3 miesiące.

Mama, która zaczęła zauważać mój problem i czytać o objawach anoreksji w internecie poważnie się przestraszyła i zaczęła mi pomagać. Od tego czasu robi mi zawsze rano śniadania, przygotowuje mi drugie śniadanie do szkoły no i zabroniła mi ćwiczyć. Odzyskałam też w końcu po 3 miesiącach okres. Ale nic nie jest w porządku, ponieważ nie byłam u żadnego lekarza, bo trochę się wystraszyłam, to nadal myślę o tym, co zjadłam w ciągu dnia i jeśli zjem coś "nieplanowanego" to mam okropne wyrzuty sumienia, a lustro to moja kolejna zmora, ponieważ kiedy tylko jestem w łazience, to się w nim przeglądam i patrze na swój brzuch.

To wszystko jest takie męczące, to ciągłe strofowanie siebie. No i nie chce też robić przykrości swojej mamie, która bardzo się stara i ja oczywiście zjadam to co ona mi przygotuje do jedzenia, ale bez większego przekonania. Ja po prostu nie chce chyba stracić to, na co tak długo pracowałam, czyli ta zgrabna sylwetka. To nie jest normalne, wiem.