Kryteria rozpoznawania anoreksji

Anoreksja może obfitować różnorodnością objawów, niejednokrotnie sprawiają one trudności w jednoznacznym ustaleniu. Zaburzenia pojawiające się w jej przebiegu dotyczą zarówno ciała, jak i duszy. Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne określa jasne kryteria rozpoznania anoreksji (wg DSM-IV). Ułatwia to diagnostykę i pomaga w szybkim wdrożeniu skutecznej terapii.

Kryteria Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego

• Odmowa utrzymania wagi na poziomie lub powyżej minimalnej prawidłowej dla wieku i wzrostu (np. utrata wagi prowadząca do utrzymania ciężaru ciała poniżej 85% wagi oczekiwanej lub brak należnego przyrostu wagi w okresie wzrastania prowadzący do utrzymania ciężaru ciała poniżej 85% wagi należnej).
• Intensywny lęk przed przyrostem wagi lub otyłością mimo utrzymującej się rzeczywistej niedowagi.
• Zaburzenie sposobu doświadczania własnej wagi i kształtu ciała; przesadny wpływ wagi i wymiarów ciała na samoocenę lub zaprzeczanie znaczeniu niskiej masy ciała
• U kobiet już miesiączkujących - brak miesiączki, to jest brak przynajmniej trzech kolejnych cykli menstruacyjnych (uważa się, że u kobiety wystąpił brak miesiączki jeśli cykl wraca tylko po  zastosowaniu hormonów, np. estrogenów).

Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób (ICD-10) podaje dodatkowo kryterium wskaźnika masy ciała BMI. W przypadku anoreksji wynosi on mniej niż 17,5.

Są to kryteria podstawowe, jednak choroba przyjmuje często wiele przebiegłych postaci i pojawiają się mniej widoczne objawy anoreksji.

Początkowo, gdy utrata wagi jest skrywana przez osobę chorą, na pierwszy plan wysuwają się inne objawy towarzyszące anoreksji:

• depresja,
• zatrzymanie miesiączki,
• niepłodność.

Dopiero diagnostyka przyczyn tych powikłań wskazać może na celową, znaczną utratę masy ciała. Zdarza się, że jest ona początkowo interpretowana jako objaw innej choroby somatycznej, nowotworowej.

Wstępne rozpoznanie jadłowstrętu psychicznego i jego nawrotów powinno być domeną lekarzy rodzinnych i lekarzy pierwszego kontaktu.