Kryteria rozpoznawania anoreksji

Anoreksja może obfitować różnorodnością objawów, niejednokrotnie sprawiają one trudności w jednoznacznym ustaleniu. Zaburzenia pojawiające się w jej przebiegu dotyczą zarówno ciała, jak i duszy. Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne określa jasne kryteria rozpoznania anoreksji (wg DSM-IV). Ułatwia to diagnostykę i pomaga w szybkim wdrożeniu skutecznej terapii.

Kryteria Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego

• Odmowa utrzymania wagi na poziomie lub powyżej minimalnej prawidłowej dla wieku i wzrostu (np. utrata wagi prowadząca do utrzymania ciężaru ciała poniżej 85% wagi oczekiwanej lub brak należnego przyrostu wagi w okresie wzrastania prowadzący do utrzymania ciężaru ciała poniżej 85% wagi należnej).
• Intensywny lęk przed przyrostem wagi lub otyłością mimo utrzymującej się rzeczywistej niedowagi.
• Zaburzenie sposobu doświadczania własnej wagi i kształtu ciała; przesadny wpływ wagi i wymiarów ciała na samoocenę lub zaprzeczanie znaczeniu niskiej masy ciała
• U kobiet już miesiączkujących - brak miesiączki, to jest brak przynajmniej trzech kolejnych cykli menstruacyjnych (uważa się, że u kobiety brak jest miesiączki jeśli cykl wraca tylko po  zastosowaniu hormonów, np. estrogenów).

Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób (ICD-10) podaje dodatkowo kryterium wskaźnika masy ciała BMI. W przypadku anoreksji wynosi on mniej niż 17,5.
Są to kryteria podstawowe, jednak choroba przyjmuje często wiele przebiegłych postaci (objawy anoreksji).

Początkowo, gdy utrata wagi jest skrywana przez osobę chorą, na pierwszy plan wysuwają się inne objawy towarzyszące anoreksji:

• depresja,
• zatrzymanie miesiączki,
• niepłodność.

Dopiero diagnostyka przyczyn tych powikłań wskazać może na celową, znaczną utratę masy ciała. Zdarza się, że jest ona początkowo interpretowana jako objaw innej choroby somatycznej, nowotworowej.
Wstępne rozpoznanie jadłowstrętu psychicznego i jego nawrotów powinno być domeną lekarzy rodzinnych i lekarzy pierwszego kontaktu.