Byłam bulimiczką. Czy teraz mogłam zachorować na anoreksję?

Witam serdecznie,

Zaburzenia odżywiania się mogą przybierać różną formę i ,,przeplatać się " wzajemnie. W typowym scenariuszu choroba zaczyna się od objawów anoreksji, zaś z czasem może mieć objawy bulimii. Wyróżnia się także bulimiczną postać anoreksji, w której występują epizody objadania się oraz wymioty a także nietypowe postacie anoreksji i bulimii.

Twój aktualny opis wskazuje na anoreksję, ze względu na znaczną utratę masy ciała, dającą BMI o wartości 15.2 kg/m2.
W bulimii zazyczaj nie dochodzi do tak dużej niedowagi.

Postawienie diagnozy jest możliwe jednak wyłącznie na podstawie osobistego badania lekarskiego, dokładnego wywiadu chorobowego i ewentualnych badaniach dodatkowych.
Polecam Ci wizytę u lekarza psychiatry również dlatego, że powinnaś uzyskać dalsze wskazówki, gdzie mogłabyś uzyskać dalszą pomoc.
Leczenie anoreksji w optymalnym modelu powinno polegać na systematycznej psychoterapii, kontroli internistycznej oraz konsultacjach dietetycznych.

Kluczowa dla wyzdrowienia i w zapobieganiu nawrotom jest psychoterapia.
Anoreksja i bulimia powstają na skutek indywidualnych trudności natury psychologicznej, tak różnych - jak różni są ludzie i ich doświadczenia życiowe. Takimi problemami mogą być: obniżona samoocena, traumatyczne doświadczenia (wykorzystanie fizyczne lub psychiczne, nękanie, zaniedbanie), problemy w separacji od rodziców, w rozpoznawaniu i wyrażaniu emocji itp.

Anoreksja jest zaburzeniem psychicznym o największej śmiertelności. Wiele z jej powikłań rozwija się powoli, podstępnie.
Możesz to zmienić i walczyć o siebie, nie - ze swoim ciałem. W tej walce, którą prowadzisz teraz - nie możesz wygrać.
Obecnie jesteś dorosła i w pełni odpowiadasz za siebie i swoje decyzje, w tym za decyzję o leczeniu lub jego braku.
http://abcanoreksja.pl/zgubne-skutki-anoreksji.

Serdecznie pozdrawiam