Chcę przestać się objadać

Hej Kasiu,
ja mam 157 cm i tęż ważę 49 kg, poza tym mam mały biust więc ty musisz wyglądać olśniewająco ;) Minął już ponad rok od twojego wpisu, mam nadzieję że się pozbierałaś. Ja miałam to samo. To znaczy... objadałam się codziennie, do obrzydliwośći, budziłam w sobie wstręt i miałam zepsuty dzień... teraz jest już lepiej, mam 'ataki' ale po 3 kanapkach/jogurtach się zatrzymuję. Jakoś tak... po 10 miesiącach walki jest lepiej. Chociaż jedzenie wciąż zajmuje za dużą część moich myśli.
Hmm.. u mnie zaczęło się anoreksją (35 kg), potem jadłam więcej, ale bez kontroli... tzn nikt nie ostrzegał mnie przed BED albo bulimią. To chyba najgorsze co mogli mi zrobić, myśleli tylko o tym, żebym więcej jadła, nie zastanawiając się jak rzucę nawyk takiego objadania się.

Takie życie jest do bani, gdy się objadamy. Jedyny sposób jaki wymyśliłam i się sprawdził to nie nudzić się w domu- jak masz coś do roboty to nie zjesz (tak dużo). I sport! Zmniejsza apetyt. + bliscy, trzeba im o wszystkim powiedzieć i poprosić o wsparcie, np 'nie kupujcie słodyczy, please, pomożecie mi tym!', 'proszę, jak pójdę do kuchni po śniadaniu to zwróć mi uwagę'.

Strict diety nie działają!!! Głodząc się albo jedząc skąpiutkie śniadanie/inny posiłek nie zwalczy się binge eating disorder! To tylko gwarantuje kolejny atak! Trzeba zjeść normalnie (np. 2 kolorowe kanapki na śniadanie, pełne warzyw ale też białka i ziaren) i potem odrazu UMYĆ ZĘBY, najlepiej wyjść z mieszkania/domu, albo zająć się czymś z tym że poprosić kogoś, żeby nie pozwolił nam na podjadanie albo nie wiem powiesić sobie zdjęcie cellulitu, grubasa i wystającego brzucha na drzwiach! I obok pięknej, zdrowej, jędrnej dziewczyny! Odrazu się odechce jesc w nadmiarze!

Uch. Ale dużo emocji. Mówię wam, do bani z tym objadaniem się :S