Czy mnie też dopadła...? Nie wierzę...

Witam serdecznie!

Nie mogę w sposób jednoznaczny powiedzieć, czy chorujesz na anoreksję. Aby rozpoznać to zaburzenie, muszą być spełnione wszystkie kryteria. Twój indeks masy ciała ma wartość 19,2 kg/m2. Wartości poniżej 17,5 kg/m2 wskazują na anoreksję. Na tej podstawie można więc stwierdzić niedowagę, jednak nie jest ona na tyle drastyczna, aby rozpoznawać anoreksję.

Kolejny warunek niezbędny dla rozpoznania: wychudzenie zostało spowodowane celowym głodzeniem się, unikaniem ,,tuczących pokarmów", intensywnymi ćwiczeniami lub celowymi wymiotami.

Kolejne kryterium, jakie musi być spełnione, to postrzeganie masy ciała jako zbyt dużej, pomimo że występuje znaczna niedowaga. Osoby chore na anoreksję uważają, że nie mogą przytyć więcej niż do określonej wagi, przy czym ta ,,idealna waga" oznacza tak naprawdę znaczne wychudzenie.

Z Twojego opisu wynika, że możesz mieć tego typu problem, skoro postrzegasz swoja aktualną wagę (faktycznie zbyt niską) jako zbyt dużą i pragniesz ,,zrzucić" dodatkowe dwa kilogramy. Kolejnym warunkiem dla rozpoznania anoreksji są zaburzenia hormonalne: opóźnienie wystąpienia pierwszej miesiączki, zatrzymanie miesiączki. Jeśli pojawią się więc kolejne nieregularne cykle lub będzie się utrzymywać zatrzymanie miesiączki - może to wskazywać na kolejny objaw zaburzeń odżywiania.

Niepokojące są również napady objadania się, które są konsekewncją okresów zbyt restrykcyjnej diety. Nieregularny sposób odżywiania się powoduje po pewnym czasie nieprawidłowe działanie ośrodków głodu i sytości i narastanie objawów. Zaburzenia odżywiania się są zazwyczaj symptomem problemów natury psychologicznej - np. niskiej samooceny, dlatego podstawową metodą leczenia jest przede wszystkim psychoterapia. Jest ona tym skuteczniejsza, im szybciej rozpocznie się leczenie, dlatego gorąco polecam Ci kontakt z psychoterapeutą specjalizującym się w leczeniu zaburzeń odżywiania.

Serdecznie pozdrawiam