Czy to co się ze mną dzieje to poważny problem?

W zasadzie nie wiem co mi jest.Nie mam postawionej diagnozy.Kiedyś strasznie schudłam a teraz w trakcie leczenia przytyłam i mam jakieś 20 kg nadwagi.Obecnie źle się czuję.Nie akceptuję siebie i swojego ciała.Nienawidzę swojego życia pracy i chciałabym umrzeć żeby dłużej nie cierpieć.W dodatku nie wiem czy moim problemem jest praca ale tam właśnie robię wszystko żeby nie jeść albo jeść jak najmniej.Jak zjem coś mam wyrzuty sumienia albo chce mi się wymiotować po małej ilości jedzenia (np;2 kromki Wasa z serkiem odtłuszczonym i pomidorem).Nie wiem co jest przyczyną tego że jestem gruba.Pewnie wszystko po trochu.Miałam okres że kiedy źle się czułam jadłam paczkę chipsów aby nie czuć się źle.Potem stopniowo jadłam tych chipsów coraz mniej aż wyeliminowałam je całkowicie.Ostatnio chciałam znów sobie kupić ale stwierdziłam że chyba nie mam ochoty a poza tym od nich się tyje.Jedynie w domu mogę jeść i nie czuję mdłości po jedzeniu.Jedzenie po którym nie czuję wyrzutów sumienia to najczęściej owoce.Chleba też nie jem chociaż chętnie zjadłabym taki przeze mnie upieczony ale boję się że to za dużo kalorii a poza tym Wasa jest mniej kaloryczna więc ją wybieram jeżeli już coś. Zupa w której jest dodatek śmietany jest dla mnie za tłusta.Od razu wyczuję czy jest śmietana czy nie dlatego wolę gotować sobie sama na jogurcie bo to zdrowsze i niskokaloryczne. Dzisiaj w pracy do tej pory zjadłam 3 nektarynki+kawałek drożdżówki z czernicami+ 5 kromek Wasy z odtłuszczonym serkiem i pomidorem.Zaznaczam że jadłam to w pewnych odstępach czasowych a nie wszystko na raz.Mam teraz wyrzuty sumienia że się obżarłam i jest mi niedobrze po tym jedzeniu i najchętniej bym to wszystko z siebie wyrzuciła ale nie mam odwagi by to zrobić. Mam już dosyć swojego zachowania i swojej choroby i najchętniej poszłabym gdzieś na leczenie bo wydaje mi się że to zaburzenia odżywiania chociaż tak naprawdę nikt ich nie stwierdził jak dotąd.Za to ja męczę się z tym od dawna.Oprócz tego zaburzenia miesiączkowania-nieobecność miesiączki nawet przez 2 a nawet 3 miesiące kiedy nie biorę tabletek.Teraz jestem na tabletkach i jestem załamana że dostałam miesiączkę.Poza tym brzuch mnie boli jak nigdy i stwierdzam że o wiele mi wygodniej jak nie mam tych miesiączek-powiedziałam o tym lekarzowi...Oprócz tego mam jeszcze zaburzenia osobowości i zmienne nastroje.Wściekam się na byle co a ludzie się mnie boją bo jestem jak chodząca bomba.Nerwy mnie tłuką.Nie mam chłopaka.Z jednej strony chcę mieć a z drugiej strony się boję.Brzydzę się seksem.Nie mogę patrzyć jak ludzie się całują i obściskują bo to napawa mnie wstrętem.Izoluję się od ludzi i najchętniej zamknęłabym się gdzieś gdzie nikt by mnie nie znalazł. Chodziłam kiedyś do dietetyczki ale ona wcale nie chciała ustalić mi żadnej diety.Spisywałam wszystko na kartce co zjadałam i ona nie miała żadnych zastrzeżeń do mojej diety.Poza tym powiedziała mi że ja nigdy chuda nie będę ze względu na problemy hormonalne i leki które przyjmuję.Ja jednak nie mogę się z tym pogodzić. Poza tym wokół słyszę masz duży brzuch,musisz coś zrobić z tym brzuchem,facetom podobają się szczupłe kobiety...itd. Mój psycholog skierował mnie na leczenie do Krakowa do dr Curyłło.Nawet chciałam się tam umówić na wizytę ale nie mogłam się dodzwonić.Z lekarzem psychiatrą jak rozmawiałam powiedział że w Krakowie na Lenartowicza mogą mi pomóc.Teraz czekam na wizytę na Lenartowicza.Zrozumiałam że nie chcę tak dłużej żyć i chcę być zdrowa i cieszyć się życiem a nie ciągle myśleć tylko o jedzeniu i niejedzeniu. Nie umiem sobie radzić w życiu sama.Większość rzeczy których się podejmuję potrafię spieprzyć.Nawet jak przez jakiś czas jest dobrze to za chwilę znów mam dół i wszystko wraca.Moje życie jest jak sinusoida. Nie powiem bo wiele zmieniło się dzięki psychoterapii ale są rzeczy które mi przeszkadzają a mimo moich usilnych starań nie potrafię ich zmienić i nie mam na myśli jedzenia czy odchudzania tylko zwykłe codzienne sprawy. Jestem zdecydowana nawet na terapię w Klinice i zrobię wszystko żeby sobie poradzić z moimi problemami i zacząć normalnie żyć.Nawet praca nie jest dla mnie tak istotna jak to żeby wyzdrowieć? Zastanawiam się czy mam odpowiednią motywację do leczenia ale myślę że skoro potrafię już coś (co z resztą jest dla mnie ważne) poświęcić na korzyść zdrowia to chyba jest to dobra motywacja. Z porządnickiej perfekcjonistki stałam się straszną bałaganiarą.Pomyśleć że kiedyś moja siostra miała większy bajzel w pokoju niż ja...Teraz jest odwrotnie.I jak się tak nad tym zastanawiałam to stwierdziłam że to samo dzieje się w moim życiu-totalny bajzel chaos.Nie chcę tak żyć, muszę sobie wszystko poukładać.