Jak mam to pokonać?

Witaj!

Proszę, nie myśl o sobie jako o takim czymś. Nawet jeśli Twoi rodzice nie mają z Tobą dobrego kontaktu, nie chcą dla Ciebie źle - mogą zwyczajnie nie rozumieć Twoich problemów. Nie przekreślaj swojego życia.

Ta choroba ma swoje psychologiczne podłoże. Bez dotarcia do przyczyny, trudno ją pokonać, samemu jest to niemożliwe. Jest to bardzo poważne zaburzenie, które wymaga interwencji lekarskiej oraz psychologicznej.

Jeżeli nie chcesz wydawać pieniędzy, spróbuj umówić się na wizytę do Poradni Zdrowia Psychicznego w ramach ubezpieczenia zdrowotnego. Jeżeli nie spotkasz tam osoby mogącej podjąć się terapii zaburzeń odżywiania, poproś o skierowanie do odpowiedniej placówki lub polecenie konkretnego specjalisty.

Najlepszym rozwiązaniem wydaje się być rozmowa z rodzicami. Psychoterapia jest kosztowna, ale zawsze istnieje możliwość umówienia się z terapeutą na mniejszą kwotę bądź zwiększenie jej po jakimś czasie. Weź pod uwagę różne rozwiązania, ale nie rezygnuj z leczenia. To jest podstawa do wyjścia z tego piekła, które jak sam napisałeś masz teraz na codzień.

Trzymam kciuki i życzę szybkiego powrotu do zdrowia!
Pozdrawiam serdecznie